جوانمردان هفتگانه آبمنگل و عهدشان برای درمانگاه سوم شعبان (خاندان حاجیها)

یکی از داماد های بسیار مومن و نامی معتبر خاندان حاجیها که همسر بانو ایران حاجیها بوده اند ، جناب حسین معتمد تبار رحمه الله علیه می باشند . در همین راستا در حدود 40 سال پیش، 7 جوان هیئتی محله آبمنگل همقسم شدند تا برای محرومان جنوب تهران آستینها را بالا بزنند. نخستین گام برای انجام كارهای خیر، تأسیس انجمن محبانالحسین(ع) بود. اغلب ساكنان جنوب شهر به دلیل دوری راه و نبود امكانات بهداشتی مناسب از بیماریهای مختلف در كلانشهر تهران هلاك میشدند. دیدن چهره رنجور و ناتوان بیماران محروم ّر، حالا حاج سید جامعه، افراد متدین و جوانمرد این محله را آزارمیداد. حضور افراد متدین و هیئتی درمحله آبمنگل حال و هوای دیگری به آن بخشیدهبود. از آن 7 جوانمرد هیئتی و خی عبدالمهدی موسوی (آلطعمه)، حجتالاسلام «سیدعلیاكبر پیش نماز»، حاج «محمدتقی سعیدینژاد»، حاج «حسین معتمد تبار»، حاج «اسماعیل مقاری» و حاج «عبدالله فتحی» دستشان از دنیا كوتاه شدهوفقط حاج «محمود سعیدینژاد» با عشقو علاقه، این بیمارستان خیریه را بازیربنای 12هزارمترمربع ادارهمیكند. در تاریخچه بیمارستان «سوم شعبان» از زبان سیدعبدالمهدی آلطعمه آمده است: «در یكی از شبهای چهارشنبه سال1347 در جلسه انجمن محبانالحسین(ع) پیشنهاد دادم دركناركارهای خیریه، بخشی از فعالیتها را به كارهای ماندگارترو اقدام عملی برای درمان منطقه جنوب تهران اختصاص دهیم. پیشنهاد در انجمن پذیرفته شد. در خیابان آبمنگل، قطعه زمین بزرگی بود كه بهعنوان یخچال از آن استفاده میشد. پس از آنكه یخچالهای خانگی از راه رسید یخچال سنتی محله كارآییاش را از دست داده بود و در محل آن مدرسه، خانه و دركناركارهای خیریه، بخشی از فعالیتها را به كارهای ماندگارترو اقدام عملی برای درمان منطقه جنوب تهران اختصاص دهیم. پیشنهاد در انجمن پذیرفته شد. در خیابان آبمنگل، قطعه زمین بزرگی بود كه بهعنوان یخچال از آن استفاده میشد. پس از آنكه یخچالهای خانگی از راه رسید یخچال سنتی محله كارآییاش را از دست داده بود و در محل آن مدرسه، خانه و بناهای تجاری ساخته شد. انجمنخیریه محبانالحسین(ع) هزارمترمربع ازاینزمینرا از صاحبان آن خرید و ساخت درمانگاه درمدت زمان كوتاهی آغاز شد.» جمعآوری كمكهای كاسبان واهالی ّران در شكلگیری درمانگاه و حمایت مردم میگوید: «در جلسهای با حضور گروههای مختلفی از اهالی از «محمود حسینی» از اعضای هیئت مدیره بیمارستان سوم شعبان از تلاشهای خی جمله كارمند،معلم، كاسب و... پیشنهاد شد هر خانوادهبرای ساخت درمانگاه،مبلغ ناچیزی مث ًلا روزی یك ریال، كمتریا بیشتروبه اندازهتوان خانواده كنار بگذارد. طولی نكشید كه برای جمع كردن كمكهای كاسبان و اهالی محله ناچار شدیم پیك موتوری استخدام كنیم. به عبارتی قطرهقطره جمع شود وانگهی دریا شود. با همان یك ریالهای اهدایی هممحلهایها، درمانگاه خیریه سوم شعبان ساخته شد.مراجعات مكررمردم به ایندرمانگاهباعث شد که برای درمانگاهمجوزرسمی ازوزارت بهداشت بگیریم.» حسینی، درباره عملكرد درمانی بیمارستان میگوید: «در سال 1354 با همت افراد خیر ساختمان اولیه بیمارستان درقالب درمانگاهوپلیكلینیك افتتاح شد. آوازه خدمات بیشائبه این مركز درمانی، گروهزیادی از بیماران جنوب تهران را به خود جلب كرد. افزایش مراجعان نیازمند برای خدمات درمانی، هیئت مدیرهبیمارستان را برآن داشت تا با برنامهریزی صحیح، اماكن اطراف آن را خریداری كنند به گونهای كه زیربنای بیمارستان به 8 هزارو600 مترمربع افزایش یافت. دركنار درمانگاهمدرسهای به نام «لقمان» بامساحت 3هزارمترمربع وجود داشت كه با پیگیری از ّران بیمارستان واگذار كنند.» طریقمسئولان وقت آموزش وپرورش قرار شد فضایی مناسب بهعنوان مدرسه دراختیارآنهاقرار داده شود وآنهافضای مدرسه لقمان را به خی این بیمارستان با12هزارمترمربع زیربنا با برخورداری از 250تختخواب بیمارستانی و با تلاش شبانهروزی قریب به 700 کارمند درمانی به مردم نیازمند جنوب تهران خدمات بهداشتی ارائه میكند.

ابوالمساجد تهران

حسینی درباره خصایل اخلاقی مرحوم آل طعمه میگوید: «به شهادت افرادی كه او را دیدهاند ایشان معلم اخلاق بود و سخاوت زیادی داشتند. با مستندات شجره نامه به ّران به ابوالمساجد تهران معروف بود. چون درراهاندازی مساجد «الغدیر»و امامموسیكاظم(ع)میرسید. پیشتر در همین خیابان رضوی برای عموم مردم محل شناخته شدهبود. دربین خی «اكبر» نقش قابل توجهی داشت و حسینیهها، مراكز درمانی و مساجد و مراكز آموزشی زیادی را پایهریزی كرد. كمتر كسی میتواند در مجموعههای خیریه بهخصوص مراکز درمانی و بهداشتی جای ایشان را پر كند. كمك به ازدواج كاركنان بیمارستان «محمدحسین رحیمی»، نگهبان بیمارستان با 25سال سابقه كار از نیکوکار هم محلهای به نیكی یاد میكند و میگوید: «در همه مسائل از جمله خرید خانه، ازدواج، تهیه مواد غذایی برای كاركنان كمك میكرد. حتی یكبار برای ازدواج پسرم از ایشان پول دستی گرفتم. شاید درماهقریب به یکصد میلیون تومان برای مسائل درمانی بیمارستان هزینه میكرد. بیماران بیبضاعت همیشه دعاگوی ایشان بودند. همیشه درماهمبارك رمضان و عید نوروزبه كاركنان بیمارستان مواد غذایی هدیه میداد. از شنیدن خبرازدواج كاركنان بیمارستان خوشحال میشد و دراین مسیربه تازه عروسهاو دامادها كمك مالی میكرد.» مسیربه تازه عروسهاو دامادها كمك مالی میكرد.» به حجاب دانشآموزان اهمیت میدادند «زهرا شعبانی»، معاون مدرسه «الغدیر» میگوید: «سال 1376 بعد از راهاندازی این دبیرستان در خیابان مشهدی رحیم در محدوده مركزی شهر تهران، دغدغه اصلی آن مرحوم این بود كه دانشآموزان باحجاب، متدین، مفید به حال جامعه و نظاممند بار بیایند. ایشان بسیار به حفظ حجاب مقید بود. گاهی در برخی مراسم بازگشایی مدارس برای دانشآموزان سخنرانیهای جالبی میكرد، به گونهای كه تا چند سال تأثیرمثبتی در اذهان بچهها داشت. در دورهبیماری با اینكه توان مراجعه و بازدید ازمدرسه را نداشتند اما به مدیر دبیرستان تأكید كردند چنانچه مشكلی درزمینههای آموزشی ومالی بود حاضرند دررفع آنها پیشقدم شوند واینبرای ما بسیارارزش داشت.»

http://mahaleh.hamshahrilinks.org/Print?itemid=113748

دکتر عباس حاجیها

+ نوشته شده در شنبه هفتم مرداد ۱۳۹۶ساعت 13:7&nbsp توسط دکتر عباس حاجیها |